Raaf heeft mij meegenomen op vakantie naar Israel.
Hij wilde mij graag voorstellen aan zijn familie.
Eerst wilde ik helemaal niet gaan...
Ik kon mijn Daantje toch niet achter laten...
Maar stiekem was ik ook wel nieuwsgierig naar een vakantie in een warm land.
Vanaf het moment dat ik op mezelf ben gaan wonen, heb ik altijd honden gehad.
En heb ik er ook voor gekozen om niet op vakantie te gaan,
maar bij me hondjes te blijven.
Dus we hebben een paar maanden geleden de tickets en de hotels geboekt.
Maar hoe dichterbij het kwam,
hoe k*tter ik me voelde dat ik Dana moest achterlaten.
Gelukkig mocht ze bij mijn moeder logeren, waar ze heel graag komt.
Zij hebben ook een hond waar Dana mee is opgegroeid.
Maar toch voelde het niet goed...
7 september kwam steeds dichterbij.
En op 6 september zijn we met onze koffers en
Dana naar mijn ouders in limburg gereden.
Daar hebben we overnacht en toen was het zover, we moesten naar het vliegveld.
Toen ik Dana een koekje wilde geven, zoals ik altijd doe, draaide ze haar hoofd weg.
Terwijl ze normaal alles doet voor een koekje.
Ik had de tranen in me ogen staan en heb haar maar een dikke knuffel gegeven.
Toen moesten we echt vertrekken naar het vliegveld.
Dat was mijn volgende moment, ik heb nog nooit gevlogen...
Daarom hier mijn verhaal over onze reis naar
Israel en 2 weken zonder mijn alles, Dana.
07-09-08 Take Off
Eenmaal op het vliegveld in Luik aangekomen, regende het.
Het was niet druk dus we konden vrij snel onze koffers wegen en afgeven.
Toen zijn we een kopje koffie met mam en pap gaan drinken.
Toen was het tijd om in te checken.
Mama had het er wel moeilijk mee, toen we afscheid namen moest ze huilen.
Zij vind vliegen maar niks, ze heeft ook hoogte vrees,
plus ik ging naar een land waar niet iedereen, op moment lekker op vakantie gaat...
Onze tassen gingen door de scanners,
ik stond te kijken op de monitor hoe dat uitziet.
En toen werd ik aangesproken, "Parlez vous francais?" "No"zei ik "Anglais."
De vrouw wilde weten of ze in mijn handbagage mocht kijken, dat mocht van mij.
Ze begon alles uit mijn tas te halen totdat ze een kadoo'tje eruit haalde.
Ze vroeg wat het was en ik zei, "och stom! Dat is badgel en kado voor zijn tante."
De vrouw pakte het uit en zag dat het onder de 100 ml was.
Zij zei dat ik het mocht meenemen, maar officieel mag je geen vloeistoffen in
je handbagage hebben. Ik mocht me tas weer inakken.
Toen moesten we naar boven en kwamen we in de Tax Free Zone.
1 klein winkeltje!? Ik had me er iets meer van voorgesteld.
Toen zagen we mijn ouders door het raam, zij wilde ons zien opstijgen,
maar op een of andere manier was dat niet mogelijk,
dus heb ik in gebarentaal nog ff verteld
dat ze mijn tas hadden nagekeken.
Toen hebben we gezwaaid en zijn we door de gate gegaan.
Daar moesten we best lang wachten.
Het vliegtuig zou om 18.20 vertrekken,
maar rond die tijd konden we het vliegtuig pas in.
In het vliegtuig waren ook een aantal orthodoxe joden,
die hadden schijnbaar geen stoelen gereserveerd en stonden moeilijk te doen
over wie waar moest zitten.
Ondertussen was er al een paar keer door de stewardess gevraagd
om plaats te nemen, na het opstijgen konden ze wel verder ruilen van plaats.
Dat duurde toch nog wel even.
Ik was wel een beetje nerveus, maar niet zo erg als ik had verwacht.
Ik had meer last van de drukte en alle schreeuwende kinderen, hihi!
Het was zover, de gordels moesten om, we gingen vertrekken.
Het vliegtuig begon te rijden, eenmaal op de goede baan
begon hij harder te rijden. Ik voelde echt de kracht en de snelheid.
Ik voelde me nog goed,maar toen ging hij de lucht in en dat was raar,
ik voelde die kracht niet meer... Hij ging steeds hoger.
Ken je dat gevoel dat je krijgt in de 8baan als je in 1 keer omlaag gaat?
Nou dat gevoel had ik, maar dan veel erger.
Iedereen had tegen me gezegd, dat het opstijgen en landen het leukste was.
Nou ik vond er niets leuks aan.
Totdat hij op de goede hoogte was. Toen voelde het weer beter en
heb ik zelfs nog gegeten Toen de riemen los mochten,
heb ik mijn muziek aangezet en ben ik naar buiten gaan kijken en
hield ik alles om me heen een beetje in de gaten.
Ik zag wel dat sommige mensen zich echt op hun gemak voelden,
ze liepen constant heen en weer en stonden te kletsen in de veels te smalle gangen.
De orthodoxe kinderen die naast ons zaten, hebben zich de hele vlucht (4,5 uur)
zitten volproppen met chocola, chips, koekjes, enz.
Toen werd het schemerig en heb ik nog wat mooie oranje, roze wolken gezien.
Het werd steeds donkerder en ik zag hier en daar wat lichtjes.
Ook heb ik in de verte bliksem gezien dat was wel mooi.
In het vliegtuig hingen t.v.'s, helaas geen film...
Maar ze lieten wel zien waar we waren, hoe hoog we zaten en wat de snelheid was.
We vlogen op 10 KM hoogte, met een snelheid van 820 Km/h".
Eindelijk na 4 uur en 40 minuten zag ik dat we bij Tel Aviv waren
en gingen de lampjes "gordel om" branden. We gingen landen.
Ik bleef maar naar buiten kijken, het zag echt mooi uit, al die lichtjes.
En ineens zie ik zo het vliegtuig zakken, en niet een beetje maar echt vol omlaag!
Ik draaide snel weer mijn hoofd naar binnen en ademde diep in,
dat was echt teveel voor me.
En zag aan de andere kant 2 orthodoxe kinderen overgeven,
het lag er helemaal vol.
Hun schoenen zaten helemaal onder,
ja ze hadden zich ook goed vol zitten stoppen.
Ik had bij de landing ook meer last van me oren, als bij het opstijgen.
Toen kon de lichtjes van Tel Aviv goed zien en
vlogen we echt heel laag, lager en lager. Totdat ik de landingsbaan zag.
Nu nog de landing en dan heb ik het gered dacht ik.
Toen het vliegtuig de grond raakte begon iedereen te klappen.
Het was ook een fijne en zachte landing.
Toen we uitstapten en door de sluis gingen, had ik verwacht
dat er allemaal soldaten met geweren zouden staan, zoals Raaf me had verteld.
Maar ik zag alleen een groepje schoonmakers staan hihiihi!
Toen zijn we door de douane gegaan, daar moesten we even in de rij staan,
dus heb ik iedereen ff een smsje gestuurd dat ik was aangekomen.
Toen hebben we onze koffers opgehaald en hoopten we
dat Raaf's oom en tante er nog waren,
wat die zouden ons ophalen, maar wij waren bijna 1,5 uur later.
Toen kwam er een hele aardige vrouw op ons af, Raaf's tante.
Toen kwam ook zijn oom aan. Toen zijn we door gegaan naar de auto.
Toen we buiten aankwamen had ik het meteen erg warm,
er kwam echt een warme lucht over me heen en dat om 01.30 's nachts.
En op naar hun woning in Tel Aviv, waar we de eerste 3 dagen zouden verblijven.
Toen we daar aankwamen hebben we wat gedronken en
hebben we onze hollandse kado's gegeven.
We hadden wat echte kaas bij ons, en speculaas en cote'dor,
haagse hopjes en stroopwafels.
08-09-08 Tel Aviv
Vanmorgen hebben we lekker uitgeslapen, we lagen er vanacht ook erg laat in.
Eenmaal opgestaan en gedoucht,
had Raphi's oom Twika het ontbijt al klaar staan.
Ik kreeg Gefilte fish met tomaten salade, brood, roomkaas en hummus.
Daarna hebben we een lekker bakkie Nes cafe (oploskoffie) gedronken.
Toen zijn we in de auto gesprongen,
we kregen van Twika een rondleiding door Tel Aviv.
Hij nam ons mee naar een plek waar we heel mooi uitzicht hadden
over een deel van Tel Aviv, de middelandse zee en de hotels.
Na nog wat rondgereden te hebben nam hij ons mee naar een tentje,
waar je volgens hem de beste hummus in heel Tel Aviv krijgt.
Bij arabieren, het was echt lekker!
Hier zag je joden en arabieren samen heel gezellig.
We kregen verschillende soorten hummus met kruiden en warm en koud.
Daar zag ik ook de eerste soldaat, met een granaat werper nota bene!
Het was de normaaste zaak, hij ging zitten,
legde zijn wapen op zijn schoot en begon te eten.
Ook gingen we nog even naar een winkel centrum waar we
parkeerden in een parkeer garage.
Dat ging niet zoals hier. Als je in de rij stond, kwam er security naar je toe
(geen beveiliging zoals hier)
maar met een wapen en die keken je auto en kofferbak na
voordat je naar binnen mocht...
Toen we thuis kwamen was Raaf's tante, Rina ook thuis.
Shuval, zijn neefje kwam ook thuis toen we aan de koffie zaten.
Hij maakte zijn kado's open, en de Cote'dor werd meteen aangebroken.
Na de koffie nam rina ons mee naar de mall.
Een ontzettend groot winkelcentrum, waar er daar meerdere van zijn.
Daar staat bij iedere ingang een metaal detector waar je doorheen moet
en je moet je tas afgeven.
Daarna zijn we Falafel gaan eten,
dat zijn gefrituurde ballen van hummus (kikkererwten)
in een pita met salade en frietjes. heel lekker!!
Toen maar weer richting huis gegaan, want we waren op.
Die warmte maakt je wel moe.
Wel nog ff een smsje naar me ma gestuurd,
om te kijken hoe het met mijn Daantje ging.
09-09-08 Tel Aviv, de middelandse zee
Vanmorgen werden we wakker doordat Raaf's oom op de deur klopte.
"Ik dacht dat jullie optijd wilden opstaan?" vroeg hij.
Dat wilden we ook, want we wilden gaan zwemmen in de middelandse zee.
Ik had ook mijn wekker gezet. maar die liep een uur achter,
want die stond nog op nederlandse tijd.
Na het ontbijt bracht Twika ons naar het strand en ging werken,
hij zou ons in de middag weer ophalen.
Het was mijn eerste keer in de zee. ik ben wel een keer in zandvoort geweest,
maar daar heb ik niet gezommen.
Eerst zijn we lekker over het strand gaan wandelen.
Eenmaal een mooi plekje gevonden hebben we onze spullen neergelegd
en zijn we het water ingedoken.
Het was echt heerlijk! Lekker warm en redelijk wat golven.
We hebben zeker een uur lekker gezwommen en toen zijn we
nog verder over het strand gewandeld.
Over een stenen pier, waar we ook nog ff hebben gezeten.
We hebben ook nog gezwommen op een stuk waar zwarte vlaggen stonden.
Daar waren iets meer golven en iets hoger. Die golven vond ik super!
Ik ben zelfs door een golf helemaal naar het strand geduwd!
Helaas was het toen alweer tijd om te gaan, Twika kwam ons ophalen.
Thuis aangekomen hebben we ons gedousht en onze spullen gepakt,
want we gingen naar Jerusalem, naar Raaf's sabba (opa).
Twika bracht ons daarheen, want er zou een nieuwe airco geplaatst worden,
daar wilde hij bij zijn.
In de tijd dat de mannen de airco ophingen en instaleerden,
hebben wij met Sabba de kado'tjes uitgepakt.
We hadden een paar nieuwe foto's van ons meegenomen en nog wat lekkernijen.
Raaf's sabba is al 97 jaar,
dus we moesten wel een beetje schreeuwen om verstaanbaar te zijn.
Hij spreekt nog heel goed engels en ik heb zelfs nog even duits met hem gepraat.
Dat kon hij nog uit de tijd dat hij in oost europa woonde, daar was jiddisch
vroeger de taal die onder de joden werd gesproken.
Maar als hij een beetje moe is dan rafelt hij de zinnen een beetje af...
Maar hij is nog erg pienter voor zijn leeftijd.
Sabba heeft een hulp in huis wonen die redelijk heebreeuws spreekt
en dus ook gewend is met sabba om te gaan,
en schreeuwd hem gewoon in zijn oren, dat werkt goed!
Om 19.30 hebben we samen gegeten, dat is zijn vaste etenstijd.
Om 20.00 kijkt hij het nieuws en blijft hij meestal nog even
voor de t.v. hangen tot hij naar bed gaat.
We hebben Israelische salade gegeten met hummus en brood.
Toen Sabba het nieuws ging kijken,
zijn Raaf en ik ff gaan wandelen door de kiboets.
Hij liet mij zien waar hij vroeger als kleine jongen basketbalde,
deed zwemmen en in palmbomen klom,
die toen wel nog wat kleiner waren, hiihi!
Toen kwamen we ineens een hond tegen, hij bleef maar achter ons aanlopen.
Zelfs toen hij achter een kat aanging, kwam hij weer terug naar ons.
Hij bleef gezellig me ons meelopen.
We zijn toen naar het voetbal veld gelopen en zijn daar gaan zitten,
kijken naar de jongens die daar aan het voetballen waren.
De hond kwam erbij liggen. Toen we dachten dat hij niet meer op ons lette,
liepen we weg om terug te gaan naar sabba.
Maar hij gaf niet op, dus hebben we hem maar een naam gegeven, Boi.
Boi is de afkorting van Bohéna en dat betekend, kom!
Uiteindelijk zijn we maar snel naar binnen gegaan,
toen Boi weer achter een kat aan ging.
Want sabba houd niet van honden, dat zij hij 's middags
toen hij een foto van Dana zag. "I don't like dogs, i like people." zei hij.
10-09-08 Jerusalem, de oude stad
Vandaag zijn we om 07.00 opgestaan en hebben we lekker ontbeten met sabba.
Toen zijn we vertrokken richting, Jerusalem.
De bus zou om 08.25 komen, maar volgens mij komt hij daar gewoonlijk te laat.
om 08.40 kwamen er nog steeds mensen naar de bushalte,
maar de bus was er nog steeds niet.
Het was echt al heel warm, gelukkig zit er overal airco in, dus ook in de bus,
die uteindelijk 20 minuten te laat kwam.
Aangekomen in de stad, kwamen we in een ondergronds busstation.
Dat is zo aangepast na een aantal aanslagen op de bussen daar.
Dan moet je door een detector en je tas afgeven en dan kun je doorlopen
en dan kom je in een groot winkelcentrum.
Vandaar uit hebben we de taxi genomen naar Jaffa Gate,
een van de ingangen naar de oude stad.
Eerst zijn we naar de klaagmuur gegaan, dat was heel mooi om te zien.
Het was er erg druk en er stonden heel veel mensen te "klagen".
Daarna zijn we verder gelopen door de oude stad. langs de Via Dolorosa.
De weg die Jesus liep, waar hij veroordeeld en gekruisigd is door Pontius pilates.
Na een flike wandel tocht door de oude stad en door de bazaar
zijn we terug gegaan naar sabba.
Bij sabba aangekomen, belde Etamar, Raaf's neef.
Hij wilde langskomen om Raaf en mij te zien.
Wij zijn toen nog even door de kiboets gewandeld, vanaf 19.30 is het donker daar
en koelt het goed af. Maar het blijft toch rond de 24 graden.
Toen Etamar kwam, klikte het meteen tussen ons.
Het is een lieve rustige jongen. We raakten direct aan de praat.
Sabba noemde Etamar "onze filosoof".
Dat heb ik geweten, hij kan heel veel interesante dingen vertellen over van alles.
Hij was dan ook heel nieuwsgierig naar hoe ik als "niet-jood" in het leven sta.
Zo hebben we de hele avond tot 02.30 zitten kletsen.
Ik vroeg hem of hij niets leuks te doen wist in jerusalem, dat wist hij wel.
Hij raadde ons The autumn festival aan, waar hij moest werken, als beveiliging.
Het zou in de oude stad zijn.
Dus een mooie kans om de oude stad in het donker te zien.
11-09-08 Jerusalem en Autumn festival
Zoals was te verwachten hadden we ons verslapen.
We wisten de bus van 09.25 te nemen na wat gehaast.
Raaf wilde heel graag naar the dome of the rock.
Helaas waren we te laat, i.v.m. ramadam was deze eerder gesloten.
Dus morgen nog maar eens proberen. We zijn lekker door de oude stad gelopen.
Ik vond het daar zo mooi, en ik wilde nog wat souvenirs kopen.
Toen zijn we naar het centrum gelopen, Raaf wilde graag Kubbesoep eten.
Dat had hij jaren geleden eens gegeten en dat is hem bij gebleven,
dus ik moest dat ook proeven.
Maar het reataurant was moeilijker te vinden als we dachten.
Toen we de weg vroegen aan een jong stelletje,
wisten ze meteen waar we moesten zijn.
Ze gingen die richting uit, want ze moesten naar de markt die daar om de hoek lag.
We moesten een sflink stuk lopen,
de jongen en het meisje stelden zich voor, Hilla en Elleischa.
Toen we door het centrum liepen,
kwamen we een studie genoot van Elleischa tegen.
Om wat geld bij te verdienen trad hij op als de Flying Babba,
daar had hij natuurlijk een trucje voor.
Aangekomen bij Rachmo, konden we kubbesoep eten.
Ik was blij dat er humus met pitots bij zaten, want de soep vond ik niet lekker.
Daarna zijn we over de markt heen gelopen, een heel grote markt.
Met heerlijk vers fruit, zoete broodjes en nog veel meer.
Toen moesten we weer terug naar de kiboets, want Raaf klaagde
al een paar dagen over keelpijn.
In de kiboets zijn we naar de dokter gegaan,
een oude vriendin van de vader van raaf.
Zij gaf hem hoest siroop en zuigpastilles, daar moest het mee overgaan.
Daarbij had hij ook nog eens kiespijn, maar daar hielpen de Ibu's
die ik voor de zekerheid had meegenomen goed tegen.
Toen zijn we ons gaan opfrissen en hebben we
met sabba een kopje koffie gedronken.
En toen zijn we weer naar de oude stad gegaan voor het Autumn festval.
De oude stad is in het donker ontzettend mooi!
Bijna magisch. Alles is zo mooi verlicht,
en dan nog alle lichtjes van de hele stad op de achtergrond.
Het was een Israelische band met typisch Israelische instrumenten.
Het was heel gezellig met leuke, vrolijke muziek.
Etamar, was ook daar, hij is hoofd beveiliging.
Na afloop heeft hij ons nog wat mooie plekjes laten zien
en zijn we lekker gaan eten.
Na het eten heeft hij ons naar de kiboets gebracht, want het was alweer laat.
En de dag erna hadden we een drukke dag voor de boeg.
12-09-08 Jerusalem en de dode zee
Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan, om optijd bij de Dome of the rock te zijn.
Toen we daar aankwamen bleek deze op vrijdag dicht te zijn.
Omdat Ramadam, het vrijdag gebed en sjabbat samen vallen,
dan is er teveel activiteit.
Raaf natuurlijk aan het balen, maar ik zag het als een reden
om nog eens terug te gaan naar Israel.
Dus nog maar ff een foto'tje ervan gemaakt.
We zijn toen nog lekker door de oude stad gewandeld,
daar kon ik geen genoeg van krijgen.
We hebben daar ook nog lekker ontbeten bij een restaurantje waar je
uitzicht had op de joodse begraafplaats.
Toen zijn we door Mamilla gelopen een heel nieuw winkel centrum,
dat door de architect is opgebouwd
uit de originele stenen. Het heeft 38 jaar geduurd.
Hij heeft eerst alles afgebroken, steen voor steen.
Deze heeft hij allemaal genummerd.
Toen is er een parkeergarage gebouwd en
daarboven heeft hij het winkelcentrum gebouwd.
Op sommige muren zie je de nummers nog staan, die moeten ze nog zandstralen.
Vandaaruit zijn we naar Etamar's werk gegaan om nog even afscheid te nemen.
We moesten n.l. de huur auto gaan ophalen, om te vertrekken naar de dode zee.
We kregen van Etamar een kleine rondleiding door het gebouw waar hij werkt.
Het was een heel mooi (duur) appartementen complex.
Waar orthodoxe joden wonen die dicht bij de klaagmuur willen wonen.
Omdat ze daar iedere dag naar toe gaan.
Ze hoeven ook letterlijk maar de trap af het complex uit, de straat over steken en
dan weer een trap op en dan zijn ze al in de oude stad.
Daarna kreeg ik van Etamar een kleinigheidje, een Sidur.
Dat is een gebedsboekje waar alles in staat voor iedere dag en feestdagen.
Het was in het hebreeuws met engelse vertaling.
Hij dacht dat ik dat wel kon waarderen, omdat ik zo geintereseerd was in alles.
En dat kon ik wel. Ik vond het een heel lief gebaar!
Maar toen moesten we echt gaan.
Toen we de auto hadden opgehaald, vond ik het wel spannend.
Want ik moest door het centrum van Jerusalem.
En om het zachtjes uit te drukken, hebben de Israeli's een aparte rijstijl.
Dus naar de kiboets om onze spullen te pakken en afscheid te nemen van sabba.
Hij vond het echt jammer dat we weer weg gingen.
Hij had het er wel moeilijk mee,
maar we hadden hem beloofd dat we de laatste dag
van de vakantie nog even op bezoek zouden komen, dat vond hij wel leuk.
Op naar de dode zee!
We waren de straat nog niet uit, of we hadden ons al verreden, hahaha!
Raaf zou de weg wijzen, maar stuurde mij naar Tel Aviv, das de andere kant op.
Dus omgedraaid, bij de eerste afslag.
Na een paar flinke scherpe bochten zaten we al in de woestijn.
We zijn ook door/langs een paar bezette gebieden gereden,
maar daar merkte je bijna niets van.
Ook kwamen we langs Jericho, daar wilde Raaf absoluut niet belanden.
Dat is een Palestijnse stad, maar ook dat ging goed.
Het was wel een mooie rit. Tussen de bergen door.
Het was gewoon een snelweg dwars door de woestijn.
Ook heb ik kamelen gezien, alleen geen wilde kamelen.
Tegen het einde van de rit zagen we de dode zee,
waar we langs moesten rijden tot aan het hotel.
Het was heel mooi, rechts de Israelische bergen, links de dode zee
en daarachter de bergen van Jordanie.
Na een rit van ong. 130 Km zagen we onze hotels liggen.
We waren wel iets later als gepland, je mag ook maar 90 rijden daar.
Soms moest je afremmen omdat je langs een border control komt.
Aangekomen in het hotel, hebben we even een dutje gedaan.
De warmte maakt je zo moe!
De kamer was wel goed, met een bad en een goeie airco!
En het uitzicht was ook niet slecht.
Toen zijn we gaan eten, het was Sjabbat,
dus heel veel mensen deden eerst een gebedje.
En er was ontzettend veel lekker eten.
Na het eten was het al donker, maar dat haalt de warmte niet weg.
Dus zijn we lekker over het strand gaan wandelen en
hebben we pootje gebaad in de dode zee.
Uiteindelijk zijn we maar naar bed gegaan,
we zouden de dag erna naar Mazada gaan.
En we moesten dus vroeg vertrekken,
want daar wil je niet in de brandende zon lopen.
Raaf klaagde nog steeds over zijn kiespijn en de Ibu's waren op...
13-09-08 Dode zee en Mazada
Na het ontbijt zijn we naar Mazada gereden, dat was ong. 20 min. van ons hotel.
En het was echt al warm!
Parkeren kon in een parkeergarage in de berg.
We wilden eigenlijk het slangenpad nemen, maar het was al zo warm
en ik heb de laatste tijd veel last van mijn knie.
Dus toen we hoorden van een begleider dat het,
als je stevig doorloopt 2,5 tot 3 uur lopen is.
Zijn we maar met de kabelbaan gegaan, dat ging een stuk sneller.
Boven aangekomen liepen we meteen tussen de ruiines,
die deels ook weer een stuk opgebouwd waren.
We hebben alles rustig bekeken van het noordelijk paleis, de synagoge,
de bibliotheek tot het westers paleis.
En wat een uitzicht! Daar hebben we echt van genoten!!
Van bovenaf zag je ook de omliggende kampen van de romeinse legioenen.
Tussendoor luisterden we nog even mee met de gidsen van de tourbussen.
Gelukkig hebben ze wel hier en daar afdakjes gemaakt, het was echt te warm!
We hebben ook meer als 2 liter water gedronken in 2,5 uur tijd.
Toen we alles gezien hadden, waren we ook klaar om te gaan.
Vervolg...
Volgende weblog >>>
| 
